Wetenschappelijk onderzoek.
Het probleem is dat de langdurige effecten van straling niet wetenschappelijk aangetoond kunnen worden. Er zijn enorm veel onderzoeken gedaan, over de gehele wereld, en vaak toonden deze nadelige effecten voor de gezondheid aan. Herhaalde men deze onderzoeken dan konden de resultaten weer totaal afwijkend zijn. Er was, volgens die onderzoekers, dus geen touw aan vast te knopen en daarom geen wetenschappelijk bewijs. Wel lezen we in de conclusie van deze onderzoeken dat men niet wil zeggen dat er geen schade ontstaat en dat verder onderzoek nodig is. Zou men de onderzoeken op een andere manier opzetten dan zou er wel overtuigend bewijs geleverd kunnen worden.

Als uit onderzoek van 100 personen zou blijken dat er 25 schade ondervonden van straling, dan kan men er van uit gaan dat deze personen gevoelig zijn voor straling. Gaat men dan een nieuw onderzoek doen met deze 25 personen dan zal blijken dat bij 100% van de proefpersonen iets mis gaat. Het is dus belangrijk om van te voren te selecteren en dat doet men niet. Niet iedereen is even gevoelig voor straling. Je leest wel eens een oproep in de krant van een ziekenhuis dat men personen zoekt die zo'n dertig kilo willen afvallen, om aan een onderzoek mee te werken. Het is dan logisch om dit onderzoek met dikke mensen te doen. Neemt men dan weer een doorsnede van de bevolking, dus dunne en dikke mensen, dan zal een herhalings onderzoek ook erg afwijken. Zo'n onderzoek is dan niets waard, men kan niets wetenschappelijk bewijzen en verspilt weer gemeenschapsgeld.

Men leest ook regelmatig in de krant dat, statistisch gezien, hoog opgeleide mensen minder vaak ziek zijn en men verbaast zich dan dat dit heden ten dagen nog zo is. Mensen uit alle lagen van de bevolking hebben toch de voordelen van de tegenwoordige gezondheidszorg. Gaan we er nu van uit dat een groot percentage van de gezondheidsproblemen veroorzaakt wordt door straling, dan is dit wel te begrijpen. Veel stralings-gevoelige mensen zijn vaak niet hoog opgeleid in de beroepen waar de mensen  zitten die of het wetenschappelijke bewijs moeten leveren of de regels op moeten stellen.

Ik zal u uitleggen hoe dat zit. Bent u stralings-gevoelig dan zult u dit vast herkennen. Een SG (stralings gevoelige) zoekt van kind af graag de buitenlucht op. Dit gebeurt gewoon onbewust. Op school heeft hij het niet naar z'n zin in zo'n klas met TL-balken, gesloten ramen en een hoog gehalte aan positieve ionen. Denk er aan dat we het hier over de klassen hebben van zo'n 30 tot 50 jaar geleden. Hij kan zich niet concentreren en wordt suf. Omdat hij niet ontspannen kan, zit hij maar te draaien  en krijgt straf. De lesresultaten zullen daarom niet best zijn. Zelfs een hoogbegaafd kind kan daardoor afhaken en blijven zitten. Veel SG patienten zullen daarom niet naar het voortgezet onderwijs zijn gegaan, laat staan de universiteit gehaald hebben. Onder de hoog opgeleiden zitten dus weinig SG patienten. De mensen die de onderzoeken moeten doen, kunnen zich dus ook niet inleven hoe wij ons voelen. Ik wil hier mee niet zeggen dat alle SG-patienten dom zijn, vaak hebben ze op een andere manier een zeer goede opleiding genoten, door o.a. thuis cursussen te volgen.

Vaak zijn met onderzoeksprojecten miljoenen guldens gemoeid. De universiteiten en gezondheidsinstellingen hebben dit niet zelf. Meestal worden deze projecten gefinancieerd met subsidies vanuit het bedrijfsleven. En u weet het de hand die u voedt bijt men niet. Men zal dus als men geen overtuigend bewijs heeft niet snel negatief adviseren. Dat kan zijn weerslag niet alleen op dit gezondheidsproject hebben, maar ook andere gebieden van onderzoek komen dan in gevaar. Er zijn al verschillende gevallen bekend van professoren en assistenten die een andere baan moesten zoeken of zelf zochten omdat hun rapporten in de doofpot terecht kwamen.

De overheid
Stel u bent een gemeentebestuurder met een lapje grond dat dicht bij hoogspanningsleidingen of zendmasten ligt. Een projectontwikkelaar heeft een plan om er te gaan bouwen. U keurt dat af omdat het naar uw zeggen te gevaarlijk is, vanwege de straling, om daar huizen te bouwen. U zult dat dan op papier moeten zetten. Wat deze gemeentebestuurder dan doet is een regelrechte aanklacht indienen tegen verschillende bedrijfstakken met honderdduizenden werknemers. Er komt dan in de krant te staan: er wordt niet gebouwd omdat die straling gevaarlijk is. De pers duikt er op en miljoenen mensen lezen en zien op TV dat straling van stroom en zendmasten zo gevaarlijk is, dat er niet eens in de buurt gewoond mag worden. De grote bedrijven pikken dit natuurlijk niet. Hun omzet wordt, zonder maar enig wettelijk bewijs, in gevaar gebracht en dat gaat hun veel geld kosten. Meneer de gemeentebestuurder krijgt dus ontslag en een fikse rechtszaak aan zijn kont.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor instellingen op het gebied van de gezondheidszorg, millieu, etc. Zij kunnen nu eenmaal niet openbaar maken dat zij vermoeden dat uw hoofdpijn van die schemerlamp komt die op uw nachtkastje staat. Elke publikatie hierover is een aanklacht aan het bedrijfsleven. En zonder bewijs is het nooit wijs om iemand aan te klagen.

In een brochure over het beleid van de Rijksoverheid las ik het volgende: Mensen, dieren en planten moeten beschermd worden tegen de nadelige effecten van straling. Dat is het hoofddoel van de overheid op het gebied van 'stralingshygiene'. Men stelt zich hiervoor o.a.de volgende vraag: Kan het niet anders? Het voordeel voor de samenleving moet duidelijk zijn en opwegen tegen eventuele nadelen. In dezelfde brochure staat dat men er van overtuigd is dat ioniserende straling, zeker op de lange duur, schadelijk is. Neem nu eens de zendmasten voor de mobiele telefoons. Men heeft vanuit de overheid onderzoeken laten doen naar de schadelijke gevolgen van deze ioniserende straling. Men is er dus van overtuigd dat deze masten ioniserende straling geven maar het voordeel voor de samenleving is blijkbaar groter. Wat voor voordeel hebben de mensen die helemaal geen mobieltje hebben?

Wanneer is er wettelijk bewijs?
Er zijn veel onderzoeken gedaan met dieren en planten om de schadelijkheid van straling aan te tonen. Leest u er de boeken en internet maar op na. Haast allemaal tonen ze aan dat straling schadelijk is. Wat denkt u bijvoorbeeld van de 10 jongen uit een muizenfamilie. Men liet ze opgroeien en zette er 5 in een kooi welke onder invloed van straling stond en 5 op een neutraal gebied. De 5 op neutraal gebied kregen jongen en deze groeiden voorspoedig op. De andere 5 kregen ook jongen maar daar waren er al meteen enkele misvormd en doodgeboren. De ouders gedroegen zich ongedurig, verzorgden de jongen niet en aten ze op het laatst op. En zo kan ik hier wel een hele lijst neerzetten met onderzoeken waarin duidelijk was dat alles totaal mis ging onder invloed van straling. Wanneer is dat wettelijk bewijs er dan wel?

De toekomst
De laatste tijd hoor ik steeds vaker dat er mensen en organisaties zijn die keiharde bewijzen hebben van het gevaar van de straling en het feit dat de overheid feiten verdraaid heeft en valse voorlichting heeft gegeven. Ik wacht het met spanning af.